Archive for Styczeń, 2013

Emisja certyfikatów inwestycyjnych

Certyfikaty inwestycyjne stanowią pewien rodzaj odpowiednika jednostek uczestnictwa funduszy otwartych dla zamkniętych funduszy inwestycyjnych. Certyfikaty są niepodzielne, nie można nabyć ich w połowie. Na rynku funkcjonuje ustalona ilość jednostek uczestnictwa. Z tego też powodu przez większość czasu nie można kupić „nowych” certyfikatów (wyłączając Towarzystwo Funduszy Inwestycyjnych). W posiadanie certyfikatu można wejść tylko przez odkupienie ich od kogoś. Jednak, co jakiś czas pojawiają się nowe emisje, podczas których można nabyć „nowe” certyfikaty. Co jakiś czas emitent certyfikatów decyduje się na kolejną emisję, której częstotliwość zależy od konkretnego funduszu. Fundusz otrzymujący dobre wyniki, będzie ustalał częstsze emisje. Cenę emisyjną „nowych” certyfikatów zależy od wyceny certyfikatów obecnych na rynku przed emisją. Cena „nowych” certyfikatów nie może być niższa, niż cena certyfikatów już obecnych na rynku. Do ceny certyfikatów należy doliczyć także opłatę za zakup. Istnieje możliwość obrotu certyfikatami inwestycyjnymi np. na giełdzie. Certyfikaty można nabyć u emitenta podczas emisji (rynek pierwotny) lub odkupić je od osoby posiadającej certyfikaty np. za pośrednictwem GPW (rynek wtórny). Dokonując transakcji na rynku pierwotnym należy w odpowiednim terminie złożyć zlecenie u emitenta. Kupując certyfikaty za pośrednictwem GPW należy zrobić to przez rachunek maklerski.

Arbitraż szansą na sukces?

Arbitraż jest transakcja wykorzystującą różnicę w cenach tego samego dobra na dwóch odrębnych rynkach lub na tym samym, ale w dwóch różnych postaciach. Dokonując transakcji arbitrażowej inwestor jednocześnie zakupuje i sprzedaje to samo dobro po różnych cenach. Dzięki temu osiąga zysk wynikający z różnicy cen. Takie transakcje nie wiążą się z ryzykiem. O transakcji arbitrażowej mówi się jedynie wtedy, gdy zakup i sprzedaż odbywają się w tym samym czasie. Często transakcje arbitrażowe odbywają się jednocześnie na dwóch znacznie oddalonych od siebie giełdach. Najczęściej arbitraż wykonuje się na: walutach, akcjach, obligacjach, derywatywach oraz towarach masowych. Opłacalność operacji arbitrażowych nie jest duża. Konkretny zysk wymaga zaangażowania dużych środków finansowych. Z tego powodu arbitrażem zajmują się głównie dealerzy dużych instytucji finansowych. Wykorzystują różnice w cenach rzędu ułamków procenta, przy dużej ilości transakcji osiągają adekwatnie duże zyski. Arbitraż odnosi się najczęściej do transakcji na giełdzie, ale może być również rozumiany ogólnie. Przykładami arbitrażu mogą być: kupno towarów po atrakcyjnej cenie (np. na giełdzie towarów), kupno i sprzedaż w miejscach geograficznie oddalonych od siebie, obstawienie zakładów przeciwstawnych u różnych bukmacherów tak, aby niezależnie od wyniku zakładu kapitał uległ powiększeniu, wykorzystanie różnic w cenie walut i. innych.

Płynność obrotu- sukces giełdowy

Płynność (free float) jest wskaźnikiem określającym procent akcji w „wolnym obrocie”. Stanowi stosunek liczby akcji posiadanych przez „drobnych” akcjonariuszy do całościowej liczby akcji. Free float podlega ciągłym zmianom, zmniejsza się w skali całej giełdy. Może to być spowodowane posiadaniem przez inwestora dużej liczby akcji z myślą o kontroli nad spółką lub akumulacją akcji spółki postrzeganych przez inwestorów instytucjonalnych, jako atrakcyjne. Wzrost wskaźnika powodują nowe emisje akcji, skierowane do drobnych akcjonariuszy, lub sprzedaż akcji przez inwestorów instytucjonalnych. Zwykle im wyższy free float, tym wyższa płynność określonego papieru. Płynność papieru określa się, jako sprzedaż dużego pakietu akcji w stosunkowo krótkim czasie bez znacznego spadku cen. Wysoka płynność akcji jest zjawiskiem pożądanym, natomiast mała płynność oznacza żądanie przez inwestorów premii za ryzyko płynności w celu zabezpieczenia się przed potencjalnym brakiem możliwości odsprzedaży dużych pakietów akcji po cenie oferowanej przez rynek w przypadku niewielkich ich pakietów. Giełda może wspierać płynność przez zmiany doskonalące systemu transakcyjnego, programy wspierające płynność motywujące spółki do aktywnej komunikacji z inwestorami, zmiany polityki cenowej w odniesieniu do dystrybutorów informacji i członków giełdy, czy też usuwanie barier technologicznych uniemożliwiających prawidłowe składanie zleceń i zawieranie transakcji.

Transakcje pakietowe na sesji giełdowej

Transakcje pakietowe zawierane są poza systemem notowań ciągłych oraz kursu jednolitego. Zwykle zawierane są przez dużych inwestorów, którzy przed ich zawarciem uzgodnili wszelkie detale. Transakcje pakietowe mogą być zawierane tylko w dniach sesji giełdowych, jeżeli obrót danymi instrumentami finansowymi nie jest zawieszony. Przedmiotem transakcji tego rodzaju mogą być instrumenty finansowe dopuszczone do obrotu giełdowego określone przez Zarząd Giełdy. Transakcje dużymi pakietami akcji umożliwiają nabycia wielu akcji za jednym razem. Wielkość pakietu i wysokość ceny określają regulacje giełdowe. Oferta kupna lub sprzedaży papierów wartościowych widziana jest jedynie przez biuro maklerskie, do którego została skierowana. Transakcje pakietowe przeważnie ustalane są wcześniej między inwestorami, a giełda staje się tylko miejscem transakcji i przeniesienia własności. Transakcje pakietowe można rozliczyć w dowolnym terminie ustalonym przez obie strony. Zlecenia na instrumenty finansowe będące przedmiotem transakcji pakietowej nie mogą być łączone w jedno zlecenie maklerskie. Wyjątkiem są zlecenia wystawiane przez członka giełdy w sytuacji zarządzania cudzym pakietem akcji. Transakcja pakietowa może zostać zawarta, jeżeli jej strony przekażą Spółce za pośrednictwem terminala zgodne informacje o warunkach transakcji określonych przez Zarząd. W sytuacji gdyby zawarcie transakcji pakietowej miało naruszać regulacje obowiązujące na rynku, zasady uczciwego obrotu lub zachodzi podejrzenie wystąpienia manipulacji, spółka nie wyraża zgody na zawarcie transakcji pakietowej. Transakcja pakietowa może być zawarta jedynie na podstawie jednego zlecenia kupna i jednego zlecenia sprzedaży.

Krótka sprzedaż na giełdzie

Krótka sprzedaż jest sprzedażą akcji, których się nie posiada. W celu zawarcia takiej transakcji, pożycza się papiery wartościowe za pośrednictwem biura maklerskiego, a następnie zwrócić je w określonym terminie. Najczęściej odbywa się to przez odkupienie na giełdzie. Transakcja opłaca się jedynie wtedy, gdy spadną ceny akcji danego waloru. Celem krótkiej sprzedaży jest zarabianie na spadkach kursów papierów wartościowych. Gdy kurs danych papierów spadnie, odkupienie ich po niższym jest równoznaczne z zarobkiem na różnicy między ceną sprzedaży przy wyższym kursie, a ceną odkupu papierów, (gdy kurs był niższy). Firma pośrednicząca może zawrzeć z klientem umowę pożyczki papierów wartościowych w celu krótkiej sprzedaży tylko wtedy, gdy wcześniej zawarła z klientem ramową umowę sprzedaży krótkiej. Pożyczkobiorca ma obowiązek ustanowić zabezpieczenie sprzedaży krótkiej na rzecz firmy pośredniczącej udzielającej mu pożyczki papierów wartościowych. Na zabezpieczenie sprzedaży krótkiej składają się: zabezpieczenie początkowe, zabezpieczenie dodatkowe. Zabezpieczeniem początkowym są środki pieniężne, gwarancje, akredytywy lub poręczenia bankowe, maklerskie instrumenty finansowe oraz bony skarbowe lub obligacje puszczone w obieg przez Skarb Państwa. Zabezpieczeniem dodatkowym są wyłącznie: środki pieniężne uzyskane ze sprzedaży pożyczonych papierów wartościowych lub maklerskich instrumentów finansowych, inne środki pieniężne, maklerskie instrumenty, bony skarbowe lub obligacje wyemitowane przez Skarb Państwa.

Indeks giełdowy i jego funkcje

Indeks giełdowy jest to statystyczna miara pokazująca jak zmieniają się ceny grupy wybranych spółek w określonym czasie. Początkowo konstruowano indeksy w celu zademonstrowania zmian cen akcji spółek notowanych na giełdzie, które następowały w krótkim okresie. W okresie, gdy ceny były liczone i podawane bez użycia komputerów liczba spółek tworzących indeks została zredukowana do największych firm na rynku. Z czasem inwestorzy zaczęli poszukiwać sposobu na pomiar i porównania długookresowych stóp zwrotu z ich portfeli oraz klasyfikacji sektorowej danych grup spółek. Era komputerowa przyniosła wielość indeksów opisujących szczegółowo zachowanie rynków lub sektorów. Indeks giełdowy oblicza się na podstawie wyceny akcji danych spółek giełdowych. Zwykle jest on średnią ważoną kursów akcji najważniejszych spółek na danej giełdzie, która jest na bieżąco korygowana tak, aby zmiany kursów nie miały wpływu na wysokość danego indeksu. Indeks giełdowy w znaczący sposób wpływa na zachowanie się inwestorów giełdowych. Zmiany wartości indeksu wiele mówią o poziomie zwrotu na rynku oraz kierunku ruchu cen. Indeks zawiera kilkanaście, kilkadziesiąt spółek o największej kapitalizacji i płynności na danym rynku. Indeks giełdowy spełnia następujące funkcje: jest całościową informacją o sytuacji na rynku lub jego segmentach, jest instrumentem głównym dla instrumentów pochodnych, a także punktem odniesienia w ocenie skuteczności inwestowania. Poza tym stanowi specjalistyczne narzędzie dla inwestorów używane do budowy własnych wskaźników giełdowych oraz zastępuje portfel rynkowy.

Czym jest analiza techniczna?

Analiza techniczna stanowi metodę badania zachowań rynku na podstawie wykresów cenowych. Jej celem jest przewidywanie przyszłych ruchów cen i trendów, badanie popytu i podaży. Wiarygodność analizy zwiększa wielkość wolumenu lub ilość otwartych pozycji. Głównym narzędziem w analizie technicznej jest wykres cenowy (najczęściej świecowy i słupkowy). Analizą techniczną można posługiwać się przy badaniu cen wszystkich możliwych rynków. Podstawowe metody i narzędzia analizy technicznej stosuje się zwykle w podobny sposób niezależnie od rodzaju rynku. Trzy główne reguły analizy technicznej to: rynek dyskontuje wszystko, ceny podlegają trendom oraz historia lubi się powtarzać. Pierwsza reguła zaznacza, że wszystkie czynniki, które mają wpływ na kurs są uwzględnione w analizie technicznej. Mówi też o tym, że kursy akcji wyprzedzają faktyczne zdarzenia oraz, że cena odzwierciedla wszystkie czynniki, które miały na nią wpływ. Druga zasada mówi, iż rozpoznanie trendów cen sugeruje, że prędzej będzie można spodziewać się ich kontynuacji niż zmiany. Wyróżnia się trzy typy kierunków (trendów), w których poruszają się ceny: wzrostowy, spadkowy, boczny. Zasada trzecia dowodzi, że inwestorzy w wielu sytuacjach reagują podobnie na podobne bodźce. W taki sposób możliwe jest zaobserwowanie na wykresie wzorów zwanych formacjami technicznymi (powtarzające się zachowania, rekcje giełdy). A te mogą być bardzo różne, najróżniejsze.

Czym jest analiza fundamentalna?

Analiza fundamentalna koncentruje się na spółce emitującej papiery wartościowe oraz na jej otoczeniu ekonomicznym. Jej celem jest monitorowanie i klasyfikowanie aktywów finansowych uwzględniając ich, jakość inwestycyjną. Analitycy fundamentalni po określeniu wartości wewnętrznej spółki, porównują wycenę z ceną rynkową w celu określenia dalszego rozwoju wypadków. Jeżeli zadecydują, że spółka wyceniana jest przez rynek poniżej jej wartości wewnętrznej, będą rekomendować jej kupno. Natomiast, gdy cena spółki na rynku jest zbyt wysoka, polecą swoim klientom jej sprzedaż. Wyceniając firmę analitycy koncentrują się na czynnikach tj. obecna i przyszła sytuacja makroekonomiczna regionu i kraju, wysokość stóp procentowych, możliwości rozwoju branży, przepływy gotówkowe przedsiębiorstwa, prognoza zysków i dywidend. Wyceny analizy fundamentalnej, (choć często są jedynymi wskazówkami) nie są do końca precyzyjne, gdyż opierają się na subiektywnych założeniach autorów. Wnioski po analizie fundamentalnej można analizować po minimum trzech latach działalności spółki. Zadowalający efekt uzyskuje się po 5 latach analizy wyników spółki. Analiza fundamentalna składa się z następujących etapów: analizy makroekonomicznej, analizy sektorowej, analizy sytuacyjnej firmy, analizy finansowej spółki oraz z wyceny akcji. W praktycznym inwestowaniu analiza fundamentalna nie daje efektów znacząco lepszych od przeciętnych.

Granie na giełdzie- nie ryzykujesz, nie zyskujesz

Granie na giełdzie zawsze wiąże się z ryzykiem, które jest tym większe, im większy potencjał zysków. Wiedza i doświadczenie pozwalają to ryzyko zminimalizować. Przed podjęciem jakichkolwiek czynności, np. akcji konkretnej spółki należy przyjrzeć się jej finansom. Jeżeli spółka w ostatnim czasie przynosiła zyski, ryzyko finansowe inwestora jest niższe. Istnieje również ryzyko inflacji, która powoduje realny spadek wartości nagromadzonego kapitału. W tym przypadku suma na koncie może pozostawać bez zmian, ale wartość nabywcza pieniędzy będzie spadać. Wysoki poziom inflacji może powodować również wzrost stóp procentowych, co nie jest korzystną sytuacją dla inwestorów. Granie na giełdzie wiąże się z ryzykiem stóp procentowych, walutowym, rynkowym, politycznym, cen surowców, i. in. Ryzyko to można zmniejszyć np. przez dywersyfikację. Oznacza to inwestowanie w kilka spółek, branż czy typów instrumentów finansowych, zamiast trzymać się inwestycji jednego typu. Istotne jest także ograniczanie strat, umiejętność godzenia się z nimi. Spadek kursu akcji nie oznacza tego, że powróci do poprzednich poziomów. Ograniczaniu ryzyka sprzyja przemyślenie, przygotowanie się do inwestycji oraz uzyskanie jak największej liczby informacji. Grając na giełdzie lepiej inwestować tylko nadwyżkę pieniędzy, a wcześniej zastanowić się na jak duże, ewentualne straty możemy sobie pozwolić. Taka jest bowiem sytuacja życiowa.

Emisje papierów wartościowych

Emisję papierów wartościowych można rozumieć, jako: wystawienie standaryzowanych papierów wartościowych przez emitenta z propozycją ich nabycia w drodze publicznej subskrypcji lub jako wszystkie papiery wartościowe wystawione w ramach emisji określanej szeregiem powiązanych ze sobą czynności prawnych. W pierwszym rozumieniu podmiotem wystawiającym papiery wartościowe może być spółka akcyjna wystawiająca akcje, Skarb Państwa, czy podmiot emitujący obligacje. Możliwe są dwa sposoby wprowadzania akcji na giełdę: oferta publiczna i prywatna. Proces emisji papierów wartościowych rozpoczyna się od momentu zaproponowania przez emitenta nabycia papierów wartościowych, zaś kończy w momencie wykonania ostatniej czynności prawnej lub faktycznej, dzięki którym papiery wartościowe stają się samodzielnym bytem w obrocie prawnym. Wprowadzenie papierów wartościowych do publicznego obrotu odbywa się za zgodą Komisji Papierów Wartościowych i Giełd. Nadanie papierom wartościowym samodzielnego bytu prawnego jest zależne od różnych czynności faktycznych lub prawnych. W drugim rozumieniu-, jako wszystkich papierów wartościowych wystawionych w ramach emisji. W ramach jednej emisji mogą wystąpić różne serie papierów wartościowych. Jako serię papierów wartościowych rozumie się wystawianie pewnej liczby papierów wartościowych o identycznych cechach. Jeżeli cechy papieru są zindywidualizowane, używa się wyłącznie określenia „wystawienia papieru wartościowego”.